ik smelt

en ik ben niet eens een heks uit westen

Ik weet niet of jullie het gemerkt hebben, maar het is WARM.

Ik schreef bijna een jaar geleden ook al over een hittegolf. Toen was het wel al juli, en had ik nog genoeg mentale energie om de post in te leiden met een Disney-parodie.

Best confronterend om die post te herlezen, en tot de conclusie gekomen dat veel ervan nog steeds hetzelfde aanvoelt, maar ook hoopgevend omdat een stuk ervan al sterk is veranderd.

Ik heb het voorbije jaar NIET de magische oplossing gevonden om functioneel te zijn in de warmte. Ik ben loom, ik kan niks, en met de huidige blessures aan rug en hiel, was ik al een tijdje weer afhankelijk van boodschappen leveren. Ik heb nog steeds geen wonderlijke positie gevonden om te kunnen slapen, en door eerder genoemde pijnen kon ik al een tijdje niet goed slapen. Medicatie werkt nog altijd minder in de warmte. Mijn hersenen sluiten nog steeds kort en drijven in een niet-verfrissend zwembad van breinpap, klots, klots, klots.

Wat er wel veranderd is, is dat ik het veel minder erg vind.

Als ik de blogpost van een jaar geleden herlees, staat er:

“Lief zijn voor mezelf is altijd de eerste en moeilijkste stap. Aanvaarden dat dit iets is dat ik gewoon niet kan, en dat dat oké is, dat dat erbij hoort.”
- breindelijk, 7 juli 2025

… gevolgd door een hele blog post van iemand die boos lijkt op zichzelf - al veel minder dan een jaar daarvoor, maar wel nog veel meer dan vandaag. Nu lukt dat stukje wel aanzienlijk beter.

Neem nu vandaag: het is nu bijna 6u ‘s ochtends wanneer ik deze post schrijf. Ik heb al weken slecht geslapen door pijn en warmte, meestal kan ik maximum een tweetal uur slapen in blokjes van 20 minuten, maar vannacht sliep ik van middernacht tot 4u. Dat is een overwinning! Dat voelt goed! Dat hoeft niet te zijn: “waarom kan ik niet doorslapen tot 9u?!” of “waarom zie ik hier zo van af?!” Ik ben oprecht blij met de goeie dag, in plaats van boos dat hij niet beter is, en dat maakt een wereld van verschil.

Vorig jaar, toen ik die blog post schreef, was kunstacademie nog geen ding. Ik had het wel al overwogen, maar afgeschreven in plaats van ingeschreven. Die inschrijving zou de maand erna volgen. Nu zijn we een jaar verder, heb ik met ups en downs en veel gemiste lessen een jaar iniatie-atelier achter de rug, en ga ik straks naar de laatste les van het jaar. Alleen is het geen les want de school is gesloten door de hittegolf, en gaan we in de plaats daarvan zitten tekenen en lunchen in de bib.

Amy van vorig jaar zou zich forceren en koste wat het kost heel de tijd blijven en heel de lunch meedoen en bla bla bla - maar Amy van vandaag? Die weet dat ze straks langsgaat, en ze gaat proberen daar om 11u te zijn zoals de rest van de klas, maar als het door de hitte of de pijn toch niet lukt, of het lukt pas tegen half 1, of ze moet vroeger naar huis komen? Dan is dat gewoon oké.

Ik ben nog altijd een autist dus ik heb voor elk van die scenario’s al een plan en de bussen opgezocht en zo, maar ik ben NIET al proactief boos op mezelf omdat ik die contingentieplannen moet hebben. Ik heb oprecht geaccepteerd dat die nu eenmaal deel zijn van mij zijn, en dat dat oké is. Geen schuldgevoel tegenover anderen noch mezelf. Geen verplichtingen. Gewoon genieten van wat kan, en lief zijn voor mezelf over wat niet kan.

In die vorige post schreef ik ook dat drinken moeilijk blijkt. Ook dat is niet veranderd, hoewel ik er wel steeds beter in word eraan te denken. Ik heb op The Green Discord een melding ingesteld die elke 1u45 zegt “vergeet niet te drinken!” en dat helpt eigenlijk belachelijk veel. Dus met die gezonde boodschap sluit ik deze post af:

VERGEET NIET TE DRINKEN!

---

---